แม่น้ำโขงคือชีวิตของชาวบ้าน ไม่ใช่แหล่งตักตวงผลประโยชน์ของนายทุน! เปรียบเทียบวิถีร่อนทองชาวบ้านม่วง ต.บ้านม่วง อ.สังคม จ.หนองคาย กับเหมืองทองนายทุนข้ามชาติใน สปป.ลาว จี้ทางการลาวรับผิดชอบความเสี่ยงต่อสิ่งแวดล้อมและประชาชนทั้งสองฝั่งโขง
แม่น้ำโขงคือชีวิตของชาวบ้าน ไม่ใช่แหล่งตักตวงผลประโยชน์ของนายทุน! เปรียบเทียบวิถีร่อนทองชาวบ้านม่วง ต.บ้านม่วง อ.สังคม จ.หนองคาย กับเหมืองทองนายทุนข้ามชาติใน สปป.ลาว จี้ทางการลาวรับผิดชอบความเสี่ยงต่อสิ่งแวดล้อมและประชาชนทั้งสองฝั่งโขง
ในช่วงหน้าแล้งที่แม่น้ำโขงลดระดับลง ชาวบ้านตำบลบ้านม่วง อำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย ได้นำภูมิปัญญาการร่อนทองที่สืบทอดจากบรรพบุรุษมายาวนานกว่าร้อยปี มาสร้างรายได้เสริมเลี้ยงครอบครัว โดยเฉพาะบริเวณ “พันโขดแสนไคร้” ซึ่งมีแนวโขดหินทอดยาวกว่า 6 กิโลเมตร เป็นแหล่งสะสมตะกอนที่มีแร่ทองคำปะปนอยู่ตามธรรมชาติ
ชาวบ้านใช้เครื่องมือพื้นบ้านและแรงงานคนในการร่อนทองตามฤดูกาล ไม่ใช้เครื่องจักรขนาดใหญ่ขุดทำลายสภาพลำน้ำ เป็นวิถีการทำมาหากินที่พึ่งพาอาศัยแม่น้ำโขงเพื่อความอยู่รอดของครอบครัว แม้การใช้ปรอทแยกทองคำยังเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวังด้านสิ่งแวดล้อมและสุขภาพก็ตาม
ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับการทำเหมืองทองขนาดใหญ่ใน สปป.ลาว ที่เปิดโอกาสให้นายทุนต่างชาติ โดยเฉพาะทุนจีน เข้ามาแสวงหาผลประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ ใช้เครื่องจักรขนาดใหญ่ขุดค้นทั้งบริเวณแม่น้ำสาขาและกลางแม่น้ำโขง จนเกิดข้อกังวลอย่างหนักต่อการทำลายระบบนิเวศและการปนเปื้อนของสารพิษ
คำถามสำคัญถึงทางการลาว เหตุใดจึงเปิดโอกาสให้นายทุนต่างชาติเข้ามาแสวงหาผลประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ โดยประชาชนต้องเผชิญความเสี่ยงจากผลกระทบที่อาจตามมา?
ทางการลาวมีมาตรการควบคุมกิจการเหมืองทองอย่างไร มีการตรวจสอบการปล่อยสารพิษลงสู่แหล่งน้ำหรือไม่ และหากเกิดมลพิษข้ามพรมแดนขึ้นจริง ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้น?
เพราะผู้ที่ต้องเผชิญความเสี่ยงไม่ใช่เพียงประชาชนฝั่งไทย แต่รวมถึงพี่น้องชาวลาวเอง ตลอดจนประชาชนที่อาศัยอยู่ตามแม่น้ำโขงและแม่น้ำสาขา ซึ่งต้องพึ่งพาแหล่งน้ำในการอุปโภคบริโภค การเกษตร การประมง และการดำรงชีวิต
นี่คือการหากินในแม่น้ำโขงที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ชาวบ้านร่อนทองเพื่อเลี้ยงครอบครัว ขณะที่นายทุนทำเหมืองเพื่อสร้างผลกำไรมหาศาล โดยมีความเสี่ยงที่ต้นทุนด้านสิ่งแวดล้อมจะตกอยู่กับประชาชน
ถึงเวลาที่รัฐบาลไทยต้องยกระดับการเจรจากับทางการลาว เพื่อให้เกิดมาตรการควบคุมกิจกรรมเหมืองแร่และป้องกันมลพิษข้ามพรมแดนอย่างเป็นรูปธรรม ไม่ใช่รอให้ตรวจพบสารพิษเข้าสู่ร่างกายประชาชนแล้วจึงเริ่มแก้ไข
อย่าให้ทองคำกลายเป็นความมั่งคั่งของนายทุน แต่ทิ้งสารพิษไว้เป็นมรดกให้ลูกหลานของประชาชนทั้งสองฝั่งโขง!






